Żywokost lekarski Symphytum officinale L. - Internetowy Ogród


Nazwa: Żywokost lekarski - Symphytum officinale L.

Angielska nazwa: Common comfrey

Rodzina: Ogórecznikowate - Boraginaceae


Żywokost lekarski

Morfologia:

Wysokość: 1,2m.

Kwiaty: (płatki korony) koloru purpurowego lub czerwonawego, na krótkich szypułkach, zwisłe, 5-krotne. Kielich zrosłodziałkowy, pięciodzielny, z pięcioma ostrymi zakończeniami. Korona długości 1-2cm, rurkowato dzwonkowata, z odwiniętym brzegiem, gardziel korony zamknięta przez podługowate łuseczki - osklepki. Słupek górny, z pojedynczą szyjką, pręcików 5, przyrośnięte do korony.

Owoce: typu orzeszek[1], rozłupnia rozpadająca się na 4 pomarszczone rozłupki [3].

Łodyga: gruba, kanciasta, wysoka, szorstko owłosiona, długości 1m, rozgałęziona w górnej części.

Liście: jajowate lub lancetowate, zbiegające po łodydze, zaostrzone na końcach, szorstko owłosione, skrętoległe, z wyraźną nerwacją widoczną od spodu.

Nasiona: lśniąca rozłupka.

Korzenie: długie i silnie rozgałęzione. Kłącze grube, krótkie, czarno-fioletowe.


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina wieloletnia.

Pokrój: średniej wysokości bylina

Kwitnienie: maj - czerwiec (V-VI)

Rozmnażanie:


Ekologia:

Zasięg terytorialny: Europa, Polska, Azja Mniejsza, Syberia - tereny Europy o klimacie umiarkowanym i przyśródziemnomorskim i Azji o klimacie oceanicznym.

Siedliska: mokre łąki, rowy, przydroża, brzegi wód. Siedliska: podmokłe olsy Alnion glutinosae, olsy górskie Alnion glutinoso-incanae, lasy jesionowo-dębowe Fraxino-Quercion, szuwary i brzegi jezior Phragmition, a także jednokośne łąki trzęślicowe Molinion


Uprawa:

Stanowisko: słoneczne

Podłoże: próchniczne, gleby torfowe, zasobne, glejowe, o wysokim poziomie wód gruntowych.

Nawadnianie: częste przy suchym podłożu, sporadyczne jeżeli poziom wód gruntowych jest wysoki.

Nawożenie: średnie

Żywokost lekarski jeżeli ma odpowiednie stanowisko to może rosnąć w dość zanieczyszczonym miejscu jak np ul. Bora Komorowskiego w Krakowie na wysokości parkingu Quantum koło sklepu OBI *ulica o bardzo dużym natężeniu ruchu.


Zastosowanie:

Zielarstwo: roślina lecznicza, lecznictwo ludowe

Pszczelarstwo: roślina miododajna

Meblarstwo i stolarstwo - olej z żywokostu stosuje się do impregnacji drewna.

Surowiec zielarski:

Korzeń żywokostu lekarskiego - Radix Symphyti syn. Radix Consolidae.

Zbiór surowca zielarskiego:

Zbioru należy dokonać wczesną wiosną, tuż przed rozwojem liści, lub jesienią po zakończonej wegetacji. Zbioru można dokonywać ze stanu dzikiego lub z uprawy. Suszyć szybko w temperaturze nie wyższej niż 50 C. Surowiec powinien zawierać co najmniej 0,7% alantoiny.

Informacje dotycząca surowca zielarskiego:

Surowiec objęty jest FP IV.

Skład chemiczny surowca zielarskiego:

Śluz (12%), cukry, pektyny, garbniki, puryna (alantoina), alkaloidy pirolizydynowe (symfytyna, echmidyna), kwasy fenolowe (chlorogenowy, kawowy, litospermowy), skrobia, asparagina, beta-sistosterol, aminokwasy.

alantoina

Alantoina

Działanie:

Zewnętrzne stosowanie: Alantoina pobudza podział komórek, a więc wspomaga leczenie się ran.

Wewnętrzne stosowanie (niezalecane): Śluzy działają osłaniająco na błony śluzowe i łagodzi kaszel. Czasami stosowany przy schorzeniach górnych dróg oddechowych, żołądka.

Zastrzeżenia:

Żywokost jest rośliną o właściwościach leczniczych i wg. ostatnich dyrektyw Unii Europejskiej, należy ją stosować tylko zewnętrznie i w szczególnych przypadkach po wcześniejszym kontakcie z lekarzem.

UWAGA! Surowiec jest toksyczny: uszkadza wątrobę i jest rakotwórczy przy stosowaniu wewnętrznym (połykanie surowca lub leków).

Ciekawostki:

Nazwa Żywokost wzięła się prawdopodobnie od jego właściwości regenerujących. Był używany w medycynie ludowej przy złamaniach kości, okładach pourazowych, owrzodzeniach żołądka.

Kulinaria: na Islandii z młodych liści żywokostu sporządza się sałatki.


Leki i mieszanki ziołowe:


Więcej informacji znajdziesz na blogu plantagia.

Kliknij ->


Odmiany i gatunki pokrewne:


Zdjęcia:

Żywokost lekarski Symphytum officinale

Żywokost lekarski


Źródło:
  1. Władysław Walewski, Towaroznawstwo zielarskie. Podręcznik dla słuchaczy studiów zawodowych wydziałów techniki farmaceutycznej. wydanie V. Warszawa; PZWL ,1985.
  2. Teresa Lewkowicz-Mosiej. Leksykon roślin leczniczych. Warszawa; Świat Książki, 2003.
  3. Cincura F. Ferakova V. i inni. Pospolite rośliny środkowej Europy. Warszawa: PZWL, 1990.
  4. Obrazek alantoiny został pobrany i przetworzony z Wikipedii.